Als één van je kinderen al lang vier is en de ander is pas zes, dan bevinden de kinderen zich bijna in hetzelfde ontwikkelingsstadium. Is het andersom, de één net vier en de ander al bijna zeven, dan liggen ze juist meer uit elkaar en wordt het wat lastiger ze samen te laten kijken.

De leeftijd van een kind zegt iets over het ontwikkelingsstadium waarin het zich bevindt. Op vierjarige leeftijd leeft een kind volop in fantasie is het erg visueel ingesteld. Fantasierijke televisiebeelden kunnen voor het kind een eigen werkelijkheid worden. Een kind van zes is meer in staat onderscheid te maken tussen werkelijkheid en fictie. Het begint te begrijpen dat ‘het maar een film is’.

Naast de leeftijd spelen de karakters van de kinderen een belangrijke rol. Als het zesjarige kind angstig is, kan het sneller 'last' hebben van bijvoorbeeld nieuws, terwijl het kind van vier jaar misschien niet onder de indruk is.

Je kunt samen een programma uitkiezen en ernaar kijken: hoe zijn de reacties? Kinderen geven zelf vaak aan wanneer ze iets niet aan kunnen, maar let ook op het gedrag. Ze kunnen zeggen dat ze niet bang zijn, terwijl ze wel gaan dromen van beelden die ze hebben gezien (nachtmerries, slecht slapen', bedplassen of druk gedrag vertonen). Signalen als handen voor de ogen doen en vingers in de oren, geven aan dat het kind de beelden probeert te ontvluchten. Dan is het nog niet toe aan het programma waarnaar het kijkt.

Afgaande op je ervaringen kun je conclusies trekken. Als één van beide kinderen iets niet aan kan, kun je het afleiden of zelfs besluiten dat het niet meer mag kijken. Een programma opnemen op video kan ook een oplossing zijn, zodat het (oudere) kind wellicht later kan kijken.