Als een van je kinderen vier is en de ander is zes bevinden de kinderen zich bijna in hetzelfde ontwikkelingsstadium. Zit er een jaar meer tussen hen in dan wordt het wat lastiger ze samen tv te laten kijken.
De leeftijd van een kind zegt iets over het ontwikkelingsstadium waarin het zich bevindt. Op vierjarige leeftijd leeft een kind volop in fantasie is het erg visueel ingesteld. Fantasierijke televisiebeelden kunnen voor het kind een eigen werkelijkheid worden. Een kind van zes is meer in staat onderscheid te maken tussen werkelijkheid en fictie. Het begint te begrijpen dat ‘het maar een film is’.
Naast de leeftijd spelen de karakters van de kinderen een belangrijke rol. Als het zesjarige kind angstig is, kan het sneller last hebben van bepaald nieuws, terwijl het kind van vier jaar misschien niet onder de indruk is.
Je kunt samen een programma uitkiezen en ernaar kijken: hoe zijn de reacties? Kinderen geven zelf vaak aan wanneer ze iets niet aan kunnen, maar let ook op het gedrag. Ze kunnen zeggen dat ze niet bang zijn, terwijl ze wel gaan dromen van beelden die ze hebben gezien. Signalen als handen voor de ogen en vingers in de oren doen, geven aan dat het kind de beelden probeert te ontvluchten. Dan is het nog niet toe aan het programma waarnaar het kijkt.
Afgaande op je ervaringen kun je conclusies trekken. Als één van beide kinderen iets niet aankan, kun je het afleiden of zelfs besluiten dat het niet meer mag kijken. Een programma opnemen op video kan ook een oplossing zijn, zodat het (oudere) kind wellicht later kan kijken.
